Refrakcyjna wymiana soczewki (RLE) – dla kogo jest i jak przebiega zabieg?

Lekarz powiedział, że laserowa korekcja wzroku nie wchodzi w grę. Rogówka za cienka, wada za wysoka albo soczewka naturalna już traci elastyczność – i laser nic tu nie zmieni. To nie koniec drogi do życia bez okularów. Refrakcyjna wymiana soczewki to zabieg, który pozwala skorygować praktycznie każdą wadę wzroku u osób po 40. roku życia – również te, z którymi laser sobie nie radzi. Zamiast modelować rogówkę, chirurg wymienia naturalną soczewkę na sztuczną, precyzyjnie dobraną do wady pacjenta.

Poniżej opisujemy czym dokładnie jest RLE, czym różni się od operacji zaćmy, kto się do niego kwalifikuje, jak wygląda sam zabieg i ile kosztuje. Opisujemy też rodzaje soczewek do wyboru i rekonwalescencję – dzień po dniu.

Czym jest refrakcyjna wymiana soczewki?

Refrakcyjna wymiana soczewki – w skrócie RLE (od angielskiego Refractive Lens Exchange)– to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu naturalnej soczewki oka i wszczepieniu na jej miejsce sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej (IOL). Moc tej soczewki dobierana jest indywidualnie, tak aby skorygować wadę wzroku pacjenta – krótkowzroczność, nadwzroczność, astygmatyzm czy prezbiopię.

Słowo „refrakcyjna” w nazwie jest kluczowe. Oznacza, że celem zabiegu jest zmiana refrakcji oka – czyli sposobu, w jaki oko załamuje światło. To właśnie odróżnia RLE od operacji zaćmy, choć technicznie oba zabiegi wyglądają identycznie. W obu przypadkach chirurg stosuje fakoemulsyfikację: rozbija soczewkę ultradźwiękami, odsysa ją i przez mikroskopijne nacięcie (2–3 mm) wszczepia soczewkę IOL, która sama się rozwija wewnątrz oka.

Różnica tkwi w punkcie wyjścia. Przy zaćmie soczewka naturalna jest zmętniała – zabieg przywraca widzenie. Przy RLE soczewka jest przejrzysta i zdrowa – zabieg koryguje wadę wzroku. Efekt? Pacjent pozbywa się okularów, a jednocześnie nigdy nie będzie miał zaćmy – bo naturalna soczewka, która mogłaby w przyszłości zmętnieć, została już usunięta.

RLE a operacja zaćmy – jaka jest różnica?

To pytanie pada bardzo często i warto je wyjaśnić wprost. Refrakcyjna wymiana soczewki i operacja zaćmy to ten sam zabieg chirurgiczny – fakoemulsyfikacja z wszczepieniem soczewki wewnątrzgałkowej. Ta sama technika, te same narzędzia, ten sam typ soczewek IOL. Różnica dotyczy trzech rzeczy.

Po pierwsze – powód zabiegu. Operacja zaćmy to leczenie choroby: soczewka zmętniała i pacjent traci wzrok. RLE to korekcja wady refrakcji: soczewka jest zdrowa, ale oko źle załamuje światło, więc pacjent potrzebuje okularów. Po drugie – wiek pacjenta. Na operację zaćmy trafiają głównie osoby po 60.–65. roku życia, gdy zmętnienie soczewki zaczyna przeszkadzać w codziennym funkcjonowaniu. RLE jest przeznaczone dla osób w przedziale 40–60 lat, u których zaćma jeszcze się nie rozwinęła. Po trzecie – finansowanie. Operacja zaćmy jest refundowana przez NFZ (to leczenie medycznie uzasadnione). RLE jest zabiegiem komercyjnym – pacjent pokrywa koszt samodzielnie, ponieważ wymienia się zdrową soczewkę.

Jest jednak pewien bonus, o którym rzadko się mówi. Pacjent, który przeszedł RLE, nigdy nie trafi na stół operacyjny z powodu zaćmy. Soczewka naturalna – ta, która z wiekiem mogłaby zmętnieć – została już wymieniona na sztuczną. A sztuczna soczewka IOL nie ulega zmętnieniu.

Dla kogo jest refrakcyjna wymiana soczewki?

RLE nie jest zabiegiem dla każdego – ale dla pewnych grup pacjentów stanowi jedyną realną alternatywę dla okularów. Kto konkretnie odnosi z niego największą korzyść?

Wskazania do zabiegu RLE

Najliczniejszą grupę pacjentów kwalifikujących się do refrakcyjnej wymiany soczewki stanowią osoby po 45. roku życia z prezbiopią, czyli starczowzrocznością. To naturalny proces – soczewka oka z wiekiem twardnieje i traci zdolność akomodacji, czyli płynnego przełączania ostrości między dalą a bliżą. Okulary progresywne pomagają, ale dla wielu osób są niewygodne – zniekształcają pole widzenia, powodują zawroty głowy, a co kilka lat trzeba je wymieniać na silniejsze. RLE rozwiązuje problem u źródła: sztuczna soczewka EDOF lub wieloogniskowa zapewnia widzenie na różne odległości bez okularów.

Druga duża grupa to pacjenci z wysokimi wadami wzroku, które przekraczają możliwości laserowej korekcji. Laser typu LASIK czy femtoLASIK skutecznie koryguje krótkowzroczność do około –8 do –10 dioptrii i nadwzroczność do +4 do +6 dioptrii. Przy wyższych wadach rogówka jest za cienka lub korekcja byłaby niestabilna. RLE nie ma takich ograniczeń – moc soczewki IOL dobiera się precyzyjnie do wady, niezależnie od jej wielkości.

Trzecia grupa to osoby zdyskwalifikowane z laserowej korekcji wzroku z innych powodów: zbyt cienka rogówka, zespół suchego oka, wcześniejsze zabiegi rogówkowe, keratokonus czy niestabilna wada. Dla tych pacjentów RLE bywa jedyną chirurgiczną opcją pozbycia się okularów. Chirurgia refrakcyjna to szerokie pole – a wymiana soczewki oka daje możliwości tam, gdzie laser napotyka granice.

Osobną kategorię stanowią pacjenci z astygmatyzmem w połączeniu z inną wadą wzroku. Soczewka toryczna koryguje astygmatyzm jednocześnie z krótkowzrocznością, nadwzrocznością czy prezbiopią – w jednym zabiegu, jedną soczewką. To rozwiązanie, którego laser nie zawsze jest w stanie zaoferować, zwłaszcza przy wyższych cylindrach.

Przeciwwskazania do RLE

Nie każdy pacjent po 40. roku życia jest automatycznie kandydatem do RLE. Zabieg ma swoje ograniczenia, o których uczciwie trzeba powiedzieć.

Aktywne choroby oka wykluczają zabieg – dotyczy to stanów zapalnych, zaawansowanego zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) czy odwarstwienia siatkówki. Podobnie zaawansowana jaskra, przy której nerw wzrokowy jest już poważnie uszkodzony – wymiana soczewki nie poprawi w takim przypadku widzenia. Niekontrolowana cukrzyca z retinopatią cukrzycową to kolejne przeciwwskazanie – niestabilna siatkówka źle reaguje na jakiekolwiek zabiegi wewnątrzgałkowe.

Istnieje też dolna granica wieku – RLE rzadko wykonuje się u osób poniżej 40 lat, ponieważ ich soczewka naturalna jeszcze akomoduje (zmienia kształt, umożliwiając widzenie na różne odległości). Usunięcie sprawnie działającej soczewki u trzydziestolatka byłoby nieuzasadnione. Z kolei u osób powyżej 60 lat okulista zwykle kwalifikuje pacjenta do operacji zaćmy – nawet jeśli soczewka naturalna jest jeszcze stosunkowo przejrzysta, wiek wskazuje, że zmętnienie i tak nastąpi w najbliższych latach.

Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny na konsultacji okulistycznej. Chirurg bada oczy, analizuje parametry rogówki, siatkówki i soczewki, zanim podejmie decyzję o kwalifikacji.

Jak przebiega refrakcyjna wymiana soczewki krok po kroku?

Sama operacja oka trwa 15–20 minut i odbywa się ambulatoryjnie – pacjent wraca do domu tego samego dnia. Drugie oko operowane jest po 1–2 tygodniach.

Przygotowanie do zabiegu

Wszystko zaczyna się od badania kwalifikującego do zabiegu. W Okulis badanie kwalifikujące do zabiegu odbywa się w klinice w Czeskim Cieszynie. Lekarz przeprowadza szereg badań: pomiar ostrości wzroku, topografię i pachymetrię rogówki (ocena kształtu i grubości), badanie dna oka, pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz biometrię – precyzyjny pomiar długości gałki ocznej, na podstawie którego dobierana jest moc soczewki IOL.

Jeśli pacjent nosi soczewki kontaktowe, powinien je odstawić na 2 tygodnie przed badaniem kwalifikacyjnym – soczewki kontaktowe zmieniają kształt rogówki, co mogłoby zafałszować wyniki pomiarów. W trakcie konsultacji lekarz okulista omawia z pacjentem rodzaje dostępnych soczewek wewnątrzgałkowych, pyta o styl życia, oczekiwania i wspólnie podejmują decyzję o optymalnym rozwiązaniu.

Przebieg operacji

W dniu zabiegu pacjent rano zjada lekki posiłek – nie musi być na czczo. Na sali operacyjnej otrzymuje krople znieczulające i rozszerzające źrenicę. Żadnych igieł, żadnej narkozy. Po 1–2 minutach oko jest znieczulone – pacjent jest przytomny, słyszy personel, może się komunikować, ale nie odczuwa bólu.

Chirurg wykonuje mikroskopijne nacięcie rogówki o szerokości 2–3 mm. Przez to nacięcie wprowadza sondę fakoemulsyfikatora, która rozbija naturalną soczewkę ultradźwiękami i jednocześnie odsysa jej fragmenty. Cały proces oczyszczania torebki soczewkowej trwa 5–8 minut. Co widzi pacjent w tym czasie? Jasne światło lampy operacyjnej, kolorowe refleksy, rozmyte plamy – ale nie narzędzia chirurgiczne, bo te znajdują się poza polem ostrości oka.

Następnie chirurg wszczepia nową soczewkę IOL. Soczewka jest umieszczona w specjalnym aplikatorze – przez to samo nacięcie 2–3 mm trafia do oka, gdzie samodzielnie się rozwija i zajmuje miejsce w torebce soczewkowej. Lekarz ją centruje, ustawia oś (przy soczewkach torycznych precyzja ustawienie ma kluczowe znaczenie) i sprawdza pozycję. Nacięcie zamyka się samoistnie – bez szwów. Łącznie zabieg trwa 15–20 minut. W szczegółowym opisie przebiegu operacji zaćmy znajdziesz jeszcze dokładniejszą relację minuta po minucie – technika jest identyczna.

Rekonwalescencja po RLE

Pierwsze godziny po zabiegu wyglądają tak: widzenie jest zamglone, oko wrażliwe na światło. To absolutnie normalne i szybko mija. Przed wyjściem z kliniki personel wydaje krople (antybiotyk i lek przeciwzapalny) oraz kartę z zaleceniami.

Następnego ranka większość pacjentów budzi się zaskoczona – widzenie jest wyraźnie lepsze niż przed zabiegiem. Kolory żywsze, kontury ostrzejsze. Poprawa jest odczuwalna od razu, choć ostateczna stabilizacja widzenia nastąpi w ciągu 4–6 tygodni.

Przez pierwsze 1–2 tygodnie można bez przeszkód wracać do pracy biurowej, czytać, oglądać telewizję i spacerować. Ograniczenia dotyczą wysiłku fizycznego: przez 4 tygodnie nie wolno podnosić ciężarów powyżej 5 kg, pływać, korzystać z sauny ani narażać oka na kurz czy wodę pod ciśnieniem. Krople do oczu stosuje się przez 4 tygodnie według harmonogramu od lekarza.

Drugie oko operowane jest 1–2 tygodnie po pierwszym – wystarczający odstęp, żeby ocenić wynik pierwszego zabiegu i pozwolić na wstępne gojenie.

Jaką soczewkę wybrać przy RLE?

Typ soczewki wewnątrzgałkowej decyduje o tym, jak pacjent będzie widział po zabiegu – na jakie odległości i czy będzie potrzebował okularów. To najważniejsza decyzja w całym procesie. Poniżej omawiamy ją szczegółowo.

Rodzaje soczewek wewnątrzgałkowych do RLE

Soczewka monofokalna (jednoogniskowa) zapewnia ostre widzenie na jedną odległość – najczęściej do dali. Pacjent dobrze widzi telewizor, rozpoznaje twarze, prowadzi samochód. Do czytania, telefonu i pracy przy komputerze potrzebuje jednak okularów. To rozwiązanie sprawdzone i niezawodne, z minimalnym ryzykiem efektów ubocznych (brak halo, olśnień). Najlepsza opcja dla osób, które akceptują okulary do bliży i cenią maksymalną jakość widzenia na dystans.

Soczewka EDOF (Extended Depth of Focus – wydłużona głębia ostrości) to złoty środek. Zamiast jednego punktu ogniskowego generuje wydłużoną płaszczyznę – od dali po odległość pośrednią (50–80 cm, czyli mniej więcej ekran komputera). Do czytania drobnego druku może być potrzebna lekka korekcja okularowa, ale w codziennych sytuacjach – telefon, zakupy, praca przy biurku – soczewka EDOF radzi sobie bez pomocy. Jej ogromną zaletą jest minimalne ryzyko halo i olśnień, co czyni ją idealną dla kierowców. Więcej o tej technologii można przeczytać w poradniku o rodzajach soczewek wewnątrzgałkowych.

Soczewka wieloogniskowa (multifokalna, trifokalna) daje największą niezależność od okularów – ostre widzenie na dal, odległość pośrednią i bliż. Badania kliniczne pokazują, że 80–90% pacjentów z soczewką wieloogniskową nie potrzebuje okularów do żadnych codziennych czynności. Wadą jest wyższe ryzyko efektów świetlnych – halo wokół źródeł światła i olśnień, szczególnie przy prowadzeniu nocą. U większości pacjentów te objawy ustępują w ciągu 3–6 miesięcy, gdy mózg przechodzi neuroadaptację.

Każdy z powyższych typów może istnieć w wariancie torycznym – z wbudowaną korekcją astygmatyzmu. Jeśli badanie wykaże astygmatyzm rogówkowy, soczewka toryczna pozwala skorygować go jednocześnie z główną wadą wzroku, bez konieczności noszenia okularów cylindrycznych po zabiegu.

Jak Okulis dobiera soczewkę?

Proces doboru soczewki w Okulis zaczyna się od precyzyjnych badań kwalifikacyjnych. Do tego dochodzi rozmowa z lekarzem okulistą o stylu życia pacjenta: ile czasu spędza za kierownicą, jak dużo czyta czy pracuje przy komputerze, jakie ma hobby. Na podstawie badań i tej rozmowy lekarz rekomenduje konkretny typ soczewki – ale ostateczna decyzja zawsze należy do pacjenta.

Ile kosztuje refrakcyjna wymiana soczewki?

Cena to jedno z najczęściej wyszukiwanych pytań, a jednocześnie temat, który wiele klinik omija szerokim łukiem. W Okulis stawiamy na przejrzystość – poniżej cennik RLE za jedno oko, obowiązujący w 2026 roku.

Cennik RLE w Okulis (cena za jedno oko)

Co determinuje cenę?

Przede wszystkim typ soczewki wewnątrzgałkowej – im bardziej zaawansowana technologia optyczna, tym wyższy koszt implantu. Soczewka monofokalna to sprawdzone rozwiązanie, ale zapewnia ostre widzenie tylko na jedną odległość. Soczewka EDOF toryczna to najnowsza technologia, korygująca jednocześnie wadę refrakcji, prezbiopię i astygmatyzm. Cena każdego pakietu obejmuje: badania kwalifikacyjne, zabieg operacyjny, soczewkę, wizyty kontrolne i leki pooperacyjne. Brak ukrytych dopłat.

Dodatkowy koszt to transport busem z domu pacjenta do kliniki w Czeskim Cieszynie i z powrotem – od 150 do 350 zł w zależności od odległości. Pełny cennik RLE dostępny jest na stronie Okulis.

RLE a refundacja NFZ

Tu trzeba powiedzieć wprost: refrakcyjna wymiana soczewki nie jest refundowana przez NFZ. Powodem jest charakter zabiegu – wymienia się zdrową soczewkę w celu korekcji wady wzroku, a nie leczy chorobę. NFZ refunduje wyłącznie operację zaćmy, czyli usunięcie zmętniałej soczewki – bo to procedura medycznie uzasadniona.

Warto jednak spojrzeć na to z innej perspektywy. Pacjent, który przeszedł RLE w wieku 50 lat, nigdy nie będzie potrzebował operacji zaćmy. Zaćma rozwija się na naturalnej soczewce – a ta została już wymieniona. Soczewka sztuczna nie mętnieje. RLE to więc nie tylko korekcja wzroku, ale też profilaktyka – eliminacja ryzyka zaćmy na resztę życia.

Porównanie z kosztami okularów też daje do myślenia. Para okularów progresywnych dobrej jakości to koszt od 2000 zł do nawet 12 000 zł, a wymienia się je co 2–3 lata. Soczewka IOL służy do końca życia, bez wymiany i konserwacji.

RLE czy laserowa korekcja wzroku – co wybrać?

To pytanie, które zadaje sobie wielu pacjentów – i odpowiedź nie jest tak prosta, jak „jedno jest lepsze od drugiego”. RLE i laserowa korekcja wzroku (LASIK, femtoLASIK, SMILE) to dwie różne metody, skierowane do różnych grup pacjentów. Nie konkurują ze sobą – uzupełniają się.

Laserowa korekcja zmienia kształt rogówki, żeby poprawić sposób załamywania światła. Działa świetnie u osób w wieku 20–40 lat ze stabilną wadą wzroku w zakresie od –10 do +6 dioptrii. Problem pojawia się po 45. roku życia, gdy soczewka traci elastyczność i rozwija się prezbiopia – laser nie jest w stanie tego skorygować, bo problem tkwi nie w rogówce, a w soczewce. Istnieje wprawdzie technika monovision (jedno oko nastawione na dal, drugie na bliż), ale to kompromis, który nie każdemu odpowiada.

RLE wymienia soczewkę – źródło problemu. Dlatego jest preferowaną metodą u osób po 40.– 45. roku życia, zwłaszcza z prezbiopią, wysokimi wadami przekraczającymi zakres korekcji laserowej lub po wcześniejszej dyskwalifikacji z lasera. Soczewka EDOF czy wieloogniskowa rozwiązuje prezbiopię na stałe, bez kompromisów typu monovision. Po więcej szczegółów odsyłamy do szczegółowego porównania RLE z laserową korekcją wzroku.

Ceny obu metod są zbliżone: laserowa korekcja to 3500 – 10 000 zł za oko, RLE w Okulis – od 3400 do 8500 zł za oko w zależności od wybranej soczewki. Kluczową różnicą jest trwałość efektu u osób po 45. roku życia – po laserze soczewka nadal się starzeje i z czasem pojawi się prezbiopia, a potem zaćma. Po RLE – nie.

Czy refrakcyjna wymiana soczewki jest bezpieczna?

Technika fakoemulsyfikacji stosowana w RLE to jeden z najczęściej wykonywanych zabiegów chirurgicznych na świecie. Według danych Europejskiego Towarzystwa Zaćmy i Chirurgii Refrakcyjnej (ESCRS) rocznie wykonuje się około 28 milionów operacji zaćmy z użyciem tej samej metody. To ogromna baza doświadczeń, na której opiera się bezpieczeństwo zabiegu.

Ryzyko poważnych powikłań – infekcja wewnątrzgałkowa (endophthalmitis), obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki – jest szacowane na poniżej 0,1%. To mniej niż jedno zdarzenie na tysiąc zabiegów. Ryzyko jest nieco wyższe u pacjentów z wysoką krótkowzrocznością (wydłużona gałka oczna, cieńsza siatkówka), o czym chirurg informuje podczas konsultacji kwalifikacyjnej.

Najczęstszym powikłaniem jest zmętnienie torebki tylnej (PCO – posterior capsule opacification). Dotyczy 20–30% pacjentów w ciągu kilku lat od zabiegu. Leczenie jest jednak banalne: kapsulotomia laserem YAG, ambulatoryjny zabieg trwający 5 minut, bezbolesny, przywracający pełną ostrość widzenia. To nie jest ponowna operacja – jedynie laserowe oczyszczenie torebki soczewkowej.

Przy soczewkach wieloogniskowych możliwe są przejściowe efekty świetlne – halo (świetliste obwódki wokół źródeł światła) i olśnienia, szczególnie przy prowadzeniu nocą. U zdecydowanej większości pacjentów ustępują po 3–6 miesiącach neuroadaptacji. Soczewki EDOF mają ten problem w znacznie mniejszym stopniu.

Na bezpieczeństwo zabiegu wpływa też doświadczenie chirurga. Zespół chirurgów w Czeskim Cieszynie tworzą chirurdzy, z których każdy wykonał ponad 80 000 zabiegów fakoemulsyfikacji – to łącznie ponad 320 000 operacji. Przy takiej liczbie każdy ruch jest wyćwiczony, a reakcja na niestandardowe sytuacje – natychmiastowa.

Zabieg w Czeskim Cieszynie – dlaczego za granicą?

Okulis wykonuje zabiegi w klinice okulistycznej w Czeskim Cieszynie, kilka minut jazdy od polskiej granicy. „Operacja za granicą” może budzić obawy, ale w praktyce Czeski Cieszyn to sąsiednie miasto – nie egzotyczny kierunek medyczny. Czechy są członkiem Unii Europejskiej, obowiązują te same standardy wyposażenia, higieny i kwalifikacji personelu co w Polsce czy Niemczech.

Podstawą prawną jest dyrektywa transgraniczna UE (2011/24/UE), która daje pacjentom prawo do leczenia w innym państwie Unii z refundacją od krajowego ubezpieczyciela. W przypadku operacji zaćmy NFZ zwraca koszty zabiegu. W przypadku RLE – zabieg jest komercyjny i nie podlega refundacji, ale klinika w Czeskim Cieszynie oferuje konkurencyjne ceny przy zachowaniu najwyższych standardów europejskich.

Cała organizacja jest po stronie Okulis: badania kwalifikacyjne odbywają się w klinice w Czeskim Cieszynie, w dniu zabiegu bus odbiera pacjenta spod domu, zawozi do kliniki i po operacji odwozi z powrotem do domu. Po zabiegu pacjent otrzymuje bezpłatnie dwa rodzaje kropli i okulary przeciwsłoneczne. Wizyty kontrolne wykonywane są w Czeskim Cieszynie. Pacjent nie musi niczego organizować samodzielnie.

Najczęściej zadawane pytania o refrakcyjną wymianę soczewki

Czy refrakcyjna wymiana soczewki boli?

Nie. Zabieg odbywa się w znieczuleniu miejscowym – krople znieczulające podawane są bezpośrednio do oka. Pacjent jest przytomny, może odczuwać lekki ucisk lub wrażenie dotyku, ale ostry ból nie występuje.

Ile trwa zabieg RLE?

Operacja jednego oka trwa 15–20 minut. Łączny pobyt w klinice – wraz z przygotowaniem, znieczuleniem i obserwacją pooperacyjną – to około 2–3 godziny.

Kiedy będę dobrze widzieć po RLE?

Wyraźna poprawa widzenia jest odczuwalna już następnego dnia po zabiegu. Pełna stabilizacja – gdy oko w pełni zaadaptuje się do nowej soczewki – następuje w ciągu 4–6 tygodni. Przy soczewkach wieloogniskowych neuroadaptacja (przyzwyczajenie mózgu do nowego sposobu ogniskowania) może trwać do 3–6 miesięcy.

Czy po RLE będę potrzebować okularów?

To zależy od typu wszczepionej soczewki. Soczewka wieloogniskowa daje największą niezależność od okularów 80–90% pacjentów nie potrzebuje ich do żadnych codziennych czynności. Soczewka EDOF pozwala obejść się bez okularów w większości sytuacji, ale do czytania drobnego druku może być potrzebna lekka korekcja. Przy soczewce monofokalnej okulary do bliży będą konieczne.

Czy operuje się oba oczy jednocześnie?

Nie. Każde oko operowane jest osobno, zwykle w odstępie 1–2 tygodni. Pozwala to na bezpieczne gojenie pierwszego oka i ocenę wyniku przed zabiegiem drugiego.

Czy po RLE mogę jeszcze dostać zaćmę?

Nie. Zaćma to zmętnienie naturalnej soczewki – a ta została usunięta i zastąpiona sztuczną. Soczewka IOL nie ulega zmętnieniu. To jeden z dodatkowych benefitów refrakcyjnej wymiany soczewki: pacjent eliminuje ryzyko zaćmy na resztę życia.

Jak długo trwa rekonwalescencja po RLE?

Większość pacjentów wraca do codziennych czynności – pracy biurowej, czytania, spacerów – w ciągu kilku dni. Ograniczenie wysiłku fizycznego (bez podnoszenia ciężarów powyżej 5 kg, bez basenu i sauny) obowiązuje przez około 5 tygodni. Krople oczne stosuje się przez 4 tygodnie.

Ile kosztuje refrakcyjna wymiana soczewki w Okulis?

Od 3 400 zł za jedno oko (soczewka monofokalna, pakiet Komfortowy) do 8 500 zł (soczewka EDOF toryczna, pakiet VIP EDOF Toric). Cena obejmuje badania, zabieg, soczewkę, wizyty kontrolne i leki. Transport busem z domu pacjenta kosztuje dodatkowo 150–350 zł.

Jeśli rozważasz refrakcyjną wymianę soczewki – albo chcesz dowiedzieć się, czy RLE jest dla Ciebie właściwą metodą – zadzwoń do naszego biura. Konsultant odpowie na pytania dotyczące zabiegu, terminu i kosztów. Rozmowa trwa kilka minut i do niczego nie zobowiązuje.

Umów się na konsultację kwalifikacyjną:
tel. 32 610 00 01
tel. 515 696 711
tel. 690 290 899